نویسندگی و هوش مصنوعی: عقل و الگوریتم

بخش دوم: راه‌حل‌ها

۱-ترویج ساختن استفاده‌ی کم از AI: باید بیاموزیم تا در خلق نوشته‌ها، خود فکر بیندیشیم و بنویسیم. از AI کمتر استفاده کنیم، تا باشد نوشته‌های ما اصیل بمانند. بیشتر فکر کنیم و کمتر از AI کمک بگیریم.

۲-ایجاد حس تعهد: نویسنده‌ی متعهد، تحت هر شرایطی از AI به‌آن اندازه‌ی غیر مجاز استفاده نمی‌کند. زیرا تعهد درونش فعال است و اجازه نمی‌دهد متن‌هایش کاپی باشد. 

۳- فرا گرفتن آموزش نویسندگی: از آن‌جایی‌که بعضی افراد، با آن‌که نویسنده نیستند و توسط AI متن عرضه می‌کنند، بهتر است در صورت علاقمندی، این دانش را بیاموزند و مهارت کسب کنند.

۴-ایجاد علاقهٔ حقیقی برای نوشتن: اگر علاقه‌ی خالص بر نویسندگی داشته باشیم، با جان و دل می‌نویسیم. با اندیشه‌ی خود و واژه‌های ذهنی خود می‌نویسیم. پس باید علاقه واقعی را بر این مهارت را حاصل کنیم.

اما چی شرایطی برای استفاده از هوش مصنوعی در نویسندگی وجود دارد؟

۱-هوش مصنوعی به‌مثابه‌ی دستیار: اگر از هوش مصنوعی هم‌چون دستیار سیار استفاده کنیم، می‌تواند مفید باشد. قسمی‌که نباید به هوش مصنوعی عنوان داد و متن کامل را خواست. باید ایده‌ها، افکار، تحلیل و عقاید از خود نویسنده و انسانی باشد. هوش مصنوعی هم تنها در حد دستیار استفاده گردد.

۲-کنترل انسانی: نویسنده باید همیشه نقش تصمیم‌گیرنده و ویرایشگر اصلی را داشته باشد. AI صرفاً ابزار است، نه جایگزین فکر، قضاوت و سبک شخصی نویسنده، پس باید توجه شود.

۳-محدودیت محتوا: AI در تولید محتوا ممکن است اشتباه، جانب‌داری یا اطلاعات غلط بدهد. نویسنده باید همیشه محتوا را بررسی و تصحیح کند. باید محتوای بدست‌آمده را از منابع معتبر مرور و بازبینی کند.

پایان

هوش مصنوعی برای استفاده‌ی انسان‌هاست و حق داریم از همه‌ی ابعادش استفاه کنیم. اما بعضی موارد در دنیای انسانی مانند نویسندگی، کار یک ماشین نیست. خصوصا خلق نوشته‌های احساسی و عاطفی. پس باید همه و جامعه‌ی نویسندگان تلاش کنیم، در صورت نیاز اشد و به‌شکل موقتی از AI استفاده کنیم. با توجه به راه‌حل‌های فوق می‌توانیم در خلق نوشته‌های طبیعی و انسانی سهمی داشته باشیم.

پایان

بخش نخست